Maandag 25 mei: van Watson Lake naar Tagish, six miles campground. 400 km

Als we vanmorgen wakker worden horen we de regen op ons dak tikken, niet meer zo mooi blauw als gisteren dus….. maar  het is toch steeds weer mooi. Dat is de afgelopen weken wel het woord wat we het meest gebruikt hebben…mooi!!!

We verlaten  Watson Lake park campground en gaan weer verder op de Alaska Highway. Plan was om naar Teslin te rijden vandaag, ruim 200 km en daar te kamperen. Maar in het grote milepost boek staan er niet zo heel veel interessante stops voor onderweg. We zullen zien. In de ochtend blijft het regenachtig, druilerig en grijs. Het “wildlife” houdt daar kennelijk ook niet van, die blijven lekker in hun holletjes. We zien geen kip (of groter wild).  

We stoppen bij het Rancheria Falls trailhead (startpunt van een korte wandeling naar de waterval) en staan daar gelijk met een stel uit Anchorage, die zijn op vakantie in een knalgele BMW cabrio. Brrrrrr gelukkig hebben ze t dak dicht. We willen samen de trail gaan lopen die volgens de man heel mooi is, maar helaas is de trail dicht. Waarschijnlijk is het pad nog te nat en nog niet klaar voor het nieuwe seizoen. Jammer. Dus rijden we rustig door. Wat passeren wat oude Bailey bruggen en zo’n 120 verder zijn we al bij Teslin. Daar rijden we over de (bijna) langste brug van de Alaska Highway, 539 meter een iconische stalen constructie. De Alaska Highway waar we nu al dagen over rijden is sowieso een bijzondere weg. De weg loopt van Dawson Creek (in British Columbia) Mile 0, naar Delta Junction, mile 1422 (ver in Alaska). De weg is ruim 2237 km lang en werd in  1942 in 8 maanden aangelegd onder de meest moeilijke omstandigheden, met ijzige kou, moerassige ondergrond en het wildlife. Das niet te geloven als je bedenkt dat nu, in de huidige tijd, aanpassingen van een gewone weg door een dorp (legio voorbeelden) de weg voor maanden of zelfs een jaar afgesloten kan zijn. En dat gaat het om hoogstens 5 kilometer…..

Na de Teslin bridge is er een heus dorpje. Er is een supermarkt, een restaurant, een “fire station” een tankstation en een stuk of 10 andere (deels vervallen) pandjes. We lopen even door het souvernierwinkeltje / museumpje over wildlife (15 opgezette dieren met een bordje erbij) en slaan het truckercafe over om een paar kilometer voorbij Teslin bij het Teslin Lake (hoe verrassend) te stoppen. Inmiddels is de regen opgehouden en breekt de zon door. Het meer is nog grotendeels bevroren maar bij een graad of 10 hoor je het letterlijk smelten. Het knispert en delen van het ijs schuiven tegen elkaar omhoog wat prachtige kristallen laat zien. Wow!

We maken een boterhammetje en genieten van het uitzicht.

Gezien het pas 13 uur is besluiten we nog 120 kilometer door te rijden naar Tagish.

Na (toch) nog een beer en een rendier gezien te hebben komen we rond 16:00 aan bij de park campground van Tagish. Die is echter volledig leeg. Niemand staat er geparkeerd. Dat voelt niet helemaal top dus rijden we over de brug (weer zo’n lange) en stoppen bij het six mile RV resort. Inmiddels hebben we geleerd dat als er “resort” bij staat, dit is om te verhullen dat het heeeeel oud is. De campingplekken zijn naast een restaurant wat open is van 16-20 uur. We worden heel aardig ontvangen door de kok en zijn vriendin en kiezen 1 van 2 plekjes waar geen troep op staat. In de loop van de middag blijken we ook hier dan de enigen te zijn, maar het is centraler gelegen en er komen nog aardig wat mensen naar het restaurant. Het gebouw van het restaurant is op zichzelf al een museum. Het is helemaal behangen met oude nummerborden, met oude olielampen en op het hek vele oude buitenboord motors. En nog veel meer antiek staat er in en om het gebouw. Fascinerend.

We lopen even naar de waterkant en hebben een mooi uitzicht op de brug en gaan dan lekker de camper in. Koken en op tijd weer slapen! Hard werken vakantie