Maandag 10 juni: van Seward, via Whittier met de Ferry naar Valdez

Vanmorgen op tijd opgestaan omdat we de Ferry in Whittier moeten halen. Die vertrekt om half drie, dus tijd genoeg. Maar we moeten eerst zo’n 150 km rijden, dan door een eenbaansweg tunnel ( die als je van het noorden komt alleen van half Xxx tot kwart voor Xxx open is) en dan willen we graag nog ff door t dorpje Whittier lopen. Dus tegen half 9 rijden we aan. Gelukkig is de weg weer open. Gisteren was er een ernstig ongeluk gebeurd net voor de afslag naar Anchorage / Whittier en daardoor was de weg van het middaguur tot ‘s avonds laat afgesloten. Wat dus betekent dat je vanuit Seward nergens heen kunt, behalve naar dat andere eind van de wereld Homer.  Wij hebben dus geluk, vandaag is de weg weer open. We rijden op ons gemakje door de prachtige natuur. Het blijft een uitzicht met groene wouden, donkere bergen en daarop sneeuwvelden.

Tegen half elf komen we bij de “ Anton Anderson memorial tunnel”.  Deze tunnel is eenbaansweg, 2,5 mijl lang en is tegelijk ook de spoorweg. Iedereen komt om en om aan de beurt.. auto’s vanuit Noord, dan die van Zuid en regelmatig komt de trein er ook doorheen. We zijn net te laat voor de doorgang van half 11, maar net hiervoor is de Portage gletsjer en daar zijn we eerder geweest en weten dat ze daar goede cappuccino hebben. Dus wachten is zo geen probleem.

Om half 12 hobbelen we de smalle tunnel in. We rijden over de rails. Raar idee hoor. Als we eruit komen zijn we aan de andere kant van de berg, daar is Whittier. Helaas regent t daar flink. Tja dat heb je wel vaker zo aan de andere kant van een hoge berg….. ander weer.

We parkeren de auto direct op de wachtbaan om in te schepen. Maar omdat we nog wat tijd hebben wandelen we het dorpje in. Whittier doet zijn best om toeristisch te zijn, want zo nu en dan leggen er ook cruiseschepen aan. Maar het lukt niet echt zo. Eigenlijk is er weinig te doen, enkele kleine houten huisjes met wat “gifts” en een paar koffie/lunchtentjes (met de nadruk op “tjes” want met 4 tafeltjes binnen is t wel klaar. Maar de thee smaakt en de sandwich ook. Dus voor ons voldoende! Helaas is t behalve regenachtig ook mistig dus we kunnen weinig zien van de mooie bergen om het dorp heen.

Het inschepen op de Ferry is weer een happening. De auto’s en campers worden 1 voor 1 binnen geloodst en op de millimeter naast elkaar geplakt om het allemaal te laten passen. Er kunnen maar zo’n 35 voertuigen mee, dus we hebben deze Ferry al in januari geboekt, ze zitten enorm snel vol.  De tocht duurt ongeveer 5,5 uur naar Valdez. Het eerste uur is het grauw en grijs, maar als de mist en regenwolken wat optrekken ontvouwt zich een prachtig beeld. We varen over het water van de Prince William Sound; een brede fjord met overal om ons heen het blauwe water (van de gletsjers) grote en kleine eilandjes in de zee en besneeuwde bergtoppen. Het lijkt misschien saai te worden, maar dat is het geen moment. We zitten (binnen) op de voorste stoelen en hebben het gevoel dat we “life” een national geographic film aan het kijken zijn. Af en toe zwemt er een otter voorbij, we zien twee keer een groepje dall’s porpoise (kleine walvis) of minke whales, we zien een paar bald eagles en als we ter hoogte van de Columbia glacier zijn verschillende ijsblokken / ijsschotsen drijven. Die stukken ijs zijn bezaaid met zeemeeuwen. Wat zullen die een koude voeten krijgen….

Helaas  zijn we tegen half 9 in Valdez, we hadden nog veel langer kunnen kijken. We installeren ons op het Valdez Rv park. Een echte camping met een heerlijke douche. Zooo lekker na meerdere dagen klooien in de camper of een koud klein doucheje bij Homer. Wat een topdag weer…