Zondag 17 mei: Watervallen in Welsh Grey Provincial Park naar Blue River.                  250 km

Vandaag hebben we ruim de tijd om het Welsh Grey Provincial park te verkennen. De volgende overnachting is maar 110 km verderop.

Welsh Grey staat bekend om zijn vele watervallen en mooie wandelroutes. De hele weg het park in, is 76 km waarvan de eerste 46 verhard en de rest gravel. Gelukkig hebben we een truckcamper, dus de gravelroad is geen probleem voor ons.

We besluiten dat we eerst naar het verste punt van de verharde weg gaan, dan naar het verste punt van de gravelroad. En dan langzaam terug naar de mainroad, met onderweg een aantal trials om te lopen naar verschillende watervallen. 

De eerste stop is bij Helmcken Falls. Het is slechts een kort wandelingetje naar het uitzichtpunt. De 141 meter hoge waterval stort in/door een soort “kom” naar beneden.  Erg mooi, her en der nog wat sneeuw langs de kant en het opspattend water komt meer dan 10 meter hoog. Het is de hoogste waterval van het park. Dan hobbelen we verder over de gravelroad, die overigens helemaal niet slecht is op wat wasbordjes na, naar het verste eindje bij de ospreyfalls en het clearwaterlake. Daar kletsen we even met een beheerder en die adviseert om een korte hike te doen naar Sticta falls. Je weet wel zo’n wandelingetje wat je even na het eten doet….

Nou het was inderdaad een uurtje, maar het was me een potje steil de berg op. Hartslag richting de 150. Goede workout dat dan weer wel. De route dwars door het bos was prachtig. Na een ruim een half uur klimmen komen we bij een aluminium brugje en staan pal boven de waterval, die zien we onder onze voeten naar beneden donderen. Een klein stukje verderop over de dragon tongeu trail zien we een soort grot, ontstaan  doordat binnenin brokken lavasteen afgebroken zijn. Vele miljoenen jaren geleden is een groot deel van de ondergrond van dit park ontstaan na grote vulkaanuitbarstingen. (Nog voor de laatste ijstijd hebben we geleerd!). Met wat fantasie zie je er de opening van een mond in. De weg naar beneden gaat wat sneller.. We komen geen beren tegen, maar het voelt wel veiliger nu we bearspray bij hebben, we lopen in ieder geval niet meer zo neurotisch hard te praten (zodat beren je horen aankomen). Overigens vandaag qua wildlife 2 herten, enkele visarenden en 1 eekhoorn gezien. Na deze eerste hike lopen we nog even langs de Ospreys (visarend) falls voor we de clearwater valley road weer verder afzakken. Het is inmiddels al rond 13 uur, dus we maken een picknick stop bij Redspring waar we een prachtig uitzicht op de bruisende rivier hebben als we onze boterhammetjes met pindakaas opeten. De volgende hike is bij de Dawson Falls, niet zo hoog met 20 meter, maar wel over een breedte van 90 meter, waar je het water over de rand ziet en hoort bulderen. Helaas gaat de tijd snel op zo’n dag en is het al half 4 als we bij onze laatst geplande watervallen komen; Spahats Falls, 73 meter hoog en 9 meter breed. De normale hike is afgesloten, maar per toeval zien we een kilometer verderop nog een bordje naar de falls staan. Een kilometer heen (en terug) extra, maar we zijn er nu toch……

Ook hier flink wat stijgen en dalen dwars door het bos met heel veel keien op het pad en overstekende boomwortels, maar het uitzicht bij de waterval is supermooi. En dus de moeite waard! 

Tegen half 5 rijden we het park uit, moe maar voldaan zoals dat heet. We hebben ruim 15 km gelopen. Afstand valt wel mee, maar er waren veel hoogtemeters bij! 

Aangezien de koelkast bijna leeg is gaan we nog even wat boodschappen doen voor dat we de laatste 110 km rijden naar BlueRiver, waar we gaan overnachten op de blue river campground. Niet alleen de koelkast. Gaat vol, maar ook de tank (die nog 1/3 vol was) gaat vol. We tikken 230 dollar af (144 euro) Maar dan kunnen we ook een kleine 1000 km vooruit volgens de teller.

Op de camping zetten we de camper neer op een mooi plekje met een geweldig uitzicht  over de bergen om ons heen met besneeuwde toppen! Top!